باران که شدی، پیاله ها را نشمار

باران که شدی مپرس ، این خانه کیست
سقف حرم و مسجد و میخانه یکیست

باران که شدی، پیاله ها را نشمار
جام و قدح و کاسه و پیمانه یکیست

باران ! تو که از پیش خدا می آیی
توضیح بده عاقل و فرزانه یکیست...

بر درگه او چونکه بیفتند به خاک
شیر و شتر و پلنگ و پروانه یکیست

با سوره ی دل ، اگر خدارا خواندی
حمد و فلق و نعره ی مستانه یکیست

این بی خردان،خویش ، خدا می دانند
اینجا سند و قصه و افسانه یکیست

از قدرت حق ، هرچه گرفتند به کار
در خلقت حق، رستم و موریانه یکیست

گر درک کنی خودت خدا را بینی
درکش نکنی، کعبه و بتخانه یکیست